CoruBlogs

Hoy he asistido a la proyección de la película “Dinosaurios. Xigantes da Patagonia” en la sala Leonardo da Vinci de la Domus de Coruña, como sabéis museo que pertenece al conjunto de museos científicos Coruñeses.

La verdad es que la recomiendo…

de forma similar a lo que ocurre con la Yashica TL Electro-X, mi vieja y adorable Konika auto S2 ya no tiene sus baterías de referencia disponibles por estar prohibidas desde hace muchos años por contener mercurio…
pero aunque la cámara es 100% mecánica en todas sus funciones, incluye en el visor un medidor de luz [...]

Sí, ben cho sei, non se debe sair ó mar para competir cunha resaca do quince.

E mira que eu fun dos que máis cedo se retirou, precisamente pensando na etapa que nos agardaba ó día seguinte, e non cheguei ó barco antes das dúas da mañá!!.

Algúns , xa alboreaba o día, e estaban dormitando na cuberta. Supoño que non deron acertado co tambucho …

A saída , por sorte, non estaba programada ata as 1300h. o cal supoñía que con estar ás 1200h. na auga éranos abondo. Así ainda había unha pequena marxe para que a xente se fose recuperando un pouco.

As condicións variaran con respecto ó día anterior e o vento caera a uns quince nós do NW. Todo esto , de manterse, implicaba unha travesía navegando a un descuartelar , practicamente ata virar a Torre de Hércules.

Cando xa estaba achegándose a hora da saída , pola radio escoitábase a voz de Alberte o director de regata, que soaba como se acabase de erguerse da litera… Non puiden aguantarme. Coa desculpa de ir a revisar o enlanado dos dous spís que contabamos con utilizar ó virar a Torre, agarrei o micro e susurreille a Alberte: “ Albertiño, esa voz máis que do Comité de Regatas parece a do Comité de Resaca”.

Oes, queres creer que non o tomou nada ben. O resto das tripulacións sí, porque deseguida empezou a montarse un sonoro cachondeo pola radio.

Pero, cando ía dar a unha da tarde , Alberte ameazou con dar a saída so coas bandeiras e sen avisos por radio (o reglamento permítello)… e o persoal acougou.

Na saída non houbo maiores problemas, foi limpa e sen “fora de línea”. No noso caso mantivémonos un chisco apartados do barco do Comité, que era onde se alviscaba máis presión de vento, e unha vez que se clarexou a zona , empezamos a trimar velas e saímos como un foguete.

Era certo que os primeiros levábanos algunha ventaxa; pero a nosa estratexia era clara: sair máis afora en busca de vento limpo e sen roles , para unha vez na enfilación da chimenea de Sabón empezar a abrir velas cara a Torre de Hércules e desde alí entrar xa na bahía con spí arriba e dándolle caña para recuperar o terreo perdido na búsqueda de maior presión de vento.

Por fortuna ,a cousa ía saíndonos segundo o previsto, e de seguido puxemos mar por medio entre nos e o resto da flota.

Pouco a pouco a xente ía quentándose e a traicionera resaca ía dando paso a maior precisión e rapidez nas maniobras.

Cando acadamos o través de Punta Langosteira empezamos a abrir trapo e deixarnos caer cara a Torre. Case estabamos a un largo cando o patrón ordeou izar o “Gennaker” pesado que estreabamos.

Caraaallo!!, que boa compra!!!. A disposición da vela permitíanos navegar case ata un rumbo de través e a súa cobertura facía funcionar como un xénova de código cero. En poucas palabras: Pasamos de oito nós a doce , trece.

Pola nosa banda de estribor , o resto da flota ,recuperaran moito do terreo perdido; pero foi poñer o novo paniño e vimos como nos largábamos escopetados en demanda da boia da Guisanda onde viraríamos para entrar xa na meta.

Ó lonxe víamos no peirao de petroleiros como os dous Sertosa (os remolcadores auxiliares do porto) empezaban a colocarse para iniciar a maniobra de desatraque dun petroleiro non moi grandiño.

Nos nen nos inmutamos, dado que coa velocidade que levàbamos teríamos marxe abondo para pasar antes de entorpecer a súa maniobra.

Pero, non todos pensabamos o mesmo. Parece ser, que do Contro de Tráfico do porto avisaron ó Comité para que nos deran instruccións de deixar libre a canle N. para a saída do petroleiro. Así nolo comunicaron por radio, e nos avisamos da nosa velocidade e confirmamos da nosa intención de virar a Guisanda antes de que remataran coa maniobra do petroleiro.

Non lles gustou. Practicamente nos ordearon que abortáramos a maniobra ata que saíra o petroleiro.

Eso, amiguiño, supoñía perder os case vinte minutos que lle levabamos ó segundo…, e claro, ninguén a bordo estaba pola labor.

Ainda que os remolcadores (un á proa e outro á popa do petroleiro) ían acercándose, nos veíamos claramente que coa nosa velocidade seríamos quen de pasar por diante do petroleiro antes de que poidésemos estorbarlle na maniobra.

Bueno, pois que nada ,tu. A xente do Comité empezou a berrar pola radio que abortáramos a maniobra dado que o Sertosa 28 (na proa) levaba unha estacha de remolque no petroleiro.

Xúroche que nos, que estabamos a ben poucos metros do Sertosa 28 non veíamos a estacha por nengures. Entre outras cousas porque se houbera tal estacha, esta formaría desde a proa do petroleiro unha catenaria ata a popa do remolcador.

A pesares do que escupía a radio con voz apremiante , todos a bordo apostábamos por seguir rumbo e o patrón dispoñíase a pasar entre o Sertosa e o petroleiro, cando de repente vemos como remolcador vira e comenza a enfilar cara a nos ameazadoramente.

Non dábamos crédito ó que veíamos. O patrón arribou mentres abríamos velas, pero eles tamén correxiron o seu rumbo!

Estaba claro que non querían de nengunha maneira que pasaramos entre eles e o petroleiro. A estas alturas xa estaba claro que non había tal estacha.

O patrón, por mor de evitar males maiors deu orde de arriar todo mentres virábamos a toda pastilla.

O lío que se montou co “genaker” foi dos que fan época. Líado entre o “Stay” e a botabara, cun rachón ó engancharse nunha cruceta nunha arriada tola. E mentres, o Sertosa, xa satisfeito por facernos desistir, seguía de novo rumbo de escolta do petroleiro.

Cando conseguimos aclarar todo e comprobamos, que non había máis estragos que o rachón da vela, empezamos a berrar lindezas ó “desconsiderado” patrón do remolcador. È ben certo que eles estaban traballando; pero tamén é certo que non se pode poñer en risco a vida humán tan alegremente.

Supoño, que nese intre ,a xente do remolcador fixo prevalecer os seus prexuizos de clase , antes que consideracións básicas de seguridade na mar.

Entre mentres, a flota xa estaba virando a Guisanda e o noso primeiro posto ficou nun cuarto… cabreados; pero vivos.

me pregunta un nuevo amigo desde Argentina qué pilas puede utilizar para su cámara Yashica TL-Electro X, una cámara fantástica de los años 60(corrección: en los 70!, la compraron mis padres al volver de Canadá a España), que utiliza energía eléctrica para funciones como la medición de luz a través del propio objetivo) y que [...]

foto de bonetaker de su galería en flickr

atopei na cova do raposo un meme deses que por moito que rastrexes nunca atopas ó cabrón que o ideou, e que farei (seguro que con mais pena que gloria) porque me gustou que o raposiño se acordara de min. consiste en contestar a cinco preguntas: cousas que farías se soubeses que ó dia seguinte se ía acabar o mundo.

qué canción escoitaría; qué libro lería; con quén falaría; qué comería; qué faría e que me quedaría por facer; vamos unhas preguntiñas de nada…

eso de que todos saiban que se acaba o mundo, non lle acai nada ben á miña personalidade un pouco histriónica: xa que vai ser o meu último dia gustaríame ser a prota absoluta do meu entorno, i eso non sería posible porque todos estarían moi ocupados montando os seus propios dramas. así que voulle dar un pequeno xiro e contestaréi ás cinco preguntas sendo só o meu último día neste mundo:

lería vellas cartas da miña nai, que xa morreu. falaría co meu fillo serena e tranquilamente, para non transmitirlle angustia, das cousas importantes que aprendín na vida, paseando por carballeiras e campos, calando de cando en vez para escoitar a canción da auga do regato, dos paxaros, e do aire entre as follas. comería nunha grande terraza sobre o mar, con toda a xente que quero á mesa, unhas ameixas á mariñeira, solomillo cunha boa salsiña e de guarnición patacas asadas, bo viño e unha degustación de postres variados, con moitas bromas, todas á miña costa; tamén a conta, por suposto. follaría, cos sentidos atentos: o tacto, a vista, o olfato… os cinco, coma se fose acabar o mundo, e despois sentariamonos os dous, caladiños, a ver como se pon o sol, a cabeza deitada no seu hombreiro. e quedaríame por facer, aprender a vivir dun xeito máis armónico e feliz. é dicir: o fundamental. 

a ver se os continuadores do meme non se meten tanto no papel! sono se eles queren: cuspe de pita, el segundo de cris, apátrida e silvana, pítima, la tierra de los árboles

no se trata de un antes y un después, como en los anuncios de cosméticos…

se trata de que estos preciosos ojos…

que seguían conservando su chispa, se han cerrado para siempre.

y yo siento que se me ha muerto alguien cercano. no paul newman, sino la mirada cómplice que despertó mis ensoñaciones eróticas de adolescente.