Sí, xa sei que o título non é orixinal. Para ser exactos é dunha peza de Les Luthiers.
Pero, éche o que mellor describe estas últimas semáns off line.
Verás, quedara con Antonio e Orlando porque estaban empeñados en facerse armadores.
Sí, oh. Un día saímos a navegar e quedaron enganchados. Empezaron a valorar a compra dun veleriño pequeño entre os dous, e pedíronme que os asesorara.
Nesas andaba eu cando fun con eles a ver un Puma 26 que se ofertaba en Punta Lagoa (Vigo).
O barco estaba ben coidado, e o precio facíao asequible.
Pero esa non é a historia.
Deu a casualidade que no pantalán de ó lado estaba o Pairo VIII. Sí, o mesmiño que gañou todo o habido e por haber na costa atlántica , e que agora estaba sendo revisado e acababan de modificarlle a maniobra de proa.
Cando rematei con Antonio e Orlando, eles sairon para pechar a operación e á tardiña iría con eles para a Coruña . Eu decidín ficar en Punta Lagoa e ver a posibilidade de ir dar unha volta no Pairo VIII.
Estiven facendome o remolón e poñendo a orella. Parece que despois de xantar ían sair probar a nova cofiguración.
Pillei un bocata e agardei. Cando viñan do bar boteille jeta e presenteime. Non pensaba eu que o aval do Hansa me ía abrir as portas deste bicho; mais sí. Así foi.
Como queira que non eramos moitos: dous da velería, o patrón e eu. A min tocoume o piano , a maior, e un dos winches de xénova.
A tarde non era moi boa. Só uns seis, oito nós do NW, pero que se había sorte chegarían para ver andar e disfrutar.
Que se andaba!!!. Neniño, que arrancada. Notábase que era un regata puro (sí, xa sabes: por dentro completamente vacío para alixeirar peso). A pouco que a brisiña empuxaba parecía que íamos a motor. Que sensacións,tu!!!
Cambiamos varias veces de xénova para probar e ,cando víñamos de volta ,despois de catro horas de disfrutar a tope, nunha trasluchada puxéme no medio da bañera para pasar a maior á man. Total, con oito nós tampouco ía haber tanta presión como para non ser quen de parala.
Murphy non descansa. Estaba eu todo preparado, cando unha racha traidora empuxou o trapo da maior, a escota, e eu detrás voando por riba da bañeira.
Algo que sempre comprobo mil e unha vez no Hansa, esta vez pasóuseme. O escoteiro de maior non estaba enclavado fixo. E claro algo que no Hansa sería unha desfeita menor (a penas dous metros de carro) ,aquí convertíuse nun vo sen motor con aterraxe forzoso. (é o que o escoteiro do “Pairo VIII” ocupa o longo de toda a manga, caseque cinco metros).
A miña perna esquerda acabou dando un cruxido nada tranquilizador contra a regala.
Amiguiño, non sei se fixo máis ruido a botabara contra os obenques ou eu ó aterrar.
Supoño que como estaba en quente non notaba ainda nada; mais ó chegarmos a terra a pernera do pantalón apretábame de moito nabo.
Leváronme a urxencias por ver se había algo roto. Nada de osos, e cun calmante que me deron viñen durmindo toda a viaxe cara a Coruña.
Ó chegar á casa, subín como puiden renqueando polas escaleiras; pero a eso das catro da mañá tiven que pillar un taxi para ir a urxencias.
E alí fiquei, no San Rafael en observación.
Joeer, xa non me lembraba do mal enfermo que son,tu.
(To be continued)